بر بال فرشته ها

هنر برتر از گوهر آمد پدید

 

صبحدم مرغ چمن با گل نوخــاستـه گفــت  

            ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

                         گل بخنـدید کـه از راسـت نرنجیـــم ولـی

                                        هیچ عاشق سخن سخت به معشوقه نگفــت

 

یاد خوب رویان

شبی به کلبه احزان عاشقان آیـــــــی

                                           دمی انیس دل سوگـــــوار من باشی

شود غزاله خورشید صید لاغر مـــــن 

                                           گر آهویی چو تو یکدم شکـار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده وظیفه مـن 

                                           اگر ادا نکنی قرض دار من باشـــــی

من این مراد ببینم به خود که نیمه شبی

                                           به جای اشک روان در کنار من باشــی

 

درود و هزاران درودبر روان پاک حافظ شیرازکه نامش رونق هر دفتر است .

خنده

« خنده بر هر درد بی درمــان دواســـــــت »

آری آری ایـــــن دوای هــــر بــلاســــت

در دیاری که در آن معنا ندارد ایــــن کــــلام

گر توانی خنده بنشانی به لب، یک کیمــــیاست

گفته در وصف و رثای خنده ختم المرسلیـــــن

خنده احسان است و هر آن مایه لطف خداسـت

خنده بنشان بر لب برنا و پیر ای بذلـــه گــــو

چون خدا بر شادی مخلوق خود گویی رضاســت

در مصائب سینه پر درد را تسکیـــــن بـــــده

گر توانی درد را از دل بری آری بجاســـــــت

خنده بر لبهای هر بیمار درد و رنج و غـــــــم

دکتر بی مدرک و استاد ، مانند شفاســـــــت

تلخک پیری اگر دیدی به دوران هوش بـــاش

بوسه زن بر دست او ، گنجینه لطف خداســـت

یار دگر

 

تو در پی سمن و در پی قرار دگـــــــر

منم خزان زده عشق و بیقرار دگــــــر

من از فراق تو در آتش و تو ای ساقـــی

به فکر یار دگر هستی و بهار دگــــــر

شرر به این دل حسرت کشم نهادی بـاز

برو کنار دگر بهر یک شرار دگـــــــر

ز تازیانه هجرت دو دیده ام خون شــد

مرا  رهیدی و رفتی سوی نگار دگـــــر

ز ناله های من امشب گل و چمن نالیـد

رواست سر نهم از غم به بیشه زار دگـر

تمام دار و ندارم غم است و سوز و نـوا

نمانده بهر من از عشق یادگار دگــــر

ز فتنه های زمانه ، خدا دلم رنجیـــــد

به طالعم بنما خوش ، زمانه بار دگــــر

تو را به شرح غمم هیچ استقامت نیست

هزار بیت نیاز است و صد هزار دگـــر

اثر ز شعر تو بر یار ما نمی افتــــــــد

تو قافیه برها و برو به کار دگــــــــر

 

کاش می شد ...

 

کاش می شد پنجره مون رو به خدا وا می شد

                                                                تو آسمون خونمون فرشته پیدا می شـــــد

ابرای رحمت می شدن سایه بون خونمون          

                                                               دعای خیر آدما گرمی کاشونمـــــــــــون

کاش می شد تو زمونه غصه و غم جا نداشت

                                                               بجای غم تو دلامون گلهای شادی می کاشــت

کاش می شد آدما از رنج و غم آزاد می شدن

                                                               برای دفن دلهره یکسره فریاد می شــــدن

کاش می شد پنجره مون با رازقی پر می شد

                                                               فضای توی خونمون پر گل و سنبـــل می شد

کاش که روی پنجره پرده چین چین می شد

                                                               اثر ز زشتی نبود و خوبیها گلچین می شـــــد

کاش می شد گلدونامون پر از اقاقی می شد

                                                               باغچه تو حیاطمون گلهای آبی می شـــــــد

کاش می شد تو کوچه ها آهنگای شاد می زدن

                                                               توحوض خونه ماهیا ازخوشحالی داد مــی زدن

یهو یه دست مهربون کشیده شد روی سرم

                                                               که صبح شده بیدارشو ای عزیزکم،گـل پسرم

پاشو پسر ، به هوش بیا که بد جوری خواب می بینی

                                                               پرخوری کردی گمونم، خوابای بی تاب می بینی

میون خواب و بیداری چشام به مادرم فتاد

                                                               تمــام رنـج و دلهـره بـازم به خـاطـرم فتاد

کاشکی همه بیداریمو تو رویا بودم یا تو خواب

                                                               یا بین سبزه ها بودم یا می پریدم تـــوی آب